بازتعریف تجربه آسانسور در معماری معاصر | طراحی داخلی آسانسورهای Schindler

شرکت سوئیسی Schindler با معرفی مجموعه‌ای از رویکردهای طراحی، آسانسور را از یک عنصر صرفاً عملکردی به بخشی از تجربه فضایی و معماری ساختمان تبدیل می‌کند.

در این محتوا با شبکه هنر و معماری ستاوین همراه باشید تا نگاهی به «بازتعریف تجربه آسانسور در معماری معاصر | طراحی داخلی آسانسورهای Schindler» داشته باشیم. شرکت Schindler با ارائه مجموعه‌ای از راهکارهای طراحی برای فضاهای داخلی آسانسور، تلاش می‌کند حرکت عمودی در ساختمان‌ها را به تجربه‌ای هماهنگ با معماری تبدیل کند؛ رویکردی که با ترکیب متریال، نورپردازی و رسانه‌های دیجیتال، نقش آسانسور را در ساختار فضایی ساختمان بازتعریف می‌کند.

در بسیاری از ساختمان‌های معاصر، آسانسور به عنوان یکی از عناصر کلیدی در تجربه روزمره کاربران شناخته می‌شود؛ فضایی که گرچه زمان حضور در آن کوتاه است، اما می‌تواند بخشی از روایت معماری ساختمان را شکل دهد. شرکت Schindler، تولیدکننده سوئیسی سیستم‌های حمل‌ونقل عمودی که در سال 1874 تأسیس شده، با معرفی مجموعه‌ای از مفاهیم طراحی داخلی برای آسانسورها، تلاش کرده است این فضا را از یک تجهیز صرفاً مکانیکی به بخشی از تجربه معماری تبدیل کند.

در این رویکرد، آسانسور از همان مراحل اولیه طراحی ساختمان در فرآیند تصمیم‌گیری‌های معماری در نظر گرفته می‌شود؛ از انتخاب متریال و نورپردازی گرفته تا تناسبات فضایی و زبان طراحی. به گفته دوناتو کارپارلی (Donato Carparelli)، مدیر ارشد فناوری گروه Schindler، زمانی که معماران، طراحان صنعتی و مهندسان از ابتدا به‌صورت هماهنگ همکاری می‌کنند، آسانسور می‌تواند به امتداد طبیعی مفهوم معماری ساختمان تبدیل شود.

طراحی‌های جدید Schindler بر پایه پنج تم اصلی شکل گرفته‌اند که شامل «طبیعت‌گرایی متریال»، «هارمونی در تونالیته»، «ظرافت معماری»، «رنگ‌های تأکیدی» و «فضاهای دیجیتال» هستند. هر یک از این تم‌ها مجموعه‌ای از متریال‌ها، بافت‌ها، نورپردازی‌ها و رابط‌های کاربری را در بر می‌گیرد که امکان شکل‌گیری هویتی منسجم برای فضای داخلی آسانسور را فراهم می‌کند.

در این چارچوب، آسانسور نه‌تنها به عنوان یک ابزار جابه‌جایی، بلکه به‌عنوان عنصری فضایی در معماری ساختمان مطرح می‌شود؛ فضایی که می‌تواند با نور، رنگ، متریال و رسانه‌های دیجیتال تجربه‌ای حسی برای کاربران ایجاد کند. این رویکرد به‌ویژه در ساختمان‌های کاربری ترکیبی، اداری، هتل‌ها و مجتمع‌های مسکونی لوکس اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ جایی که کیفیت تجربه کاربر در تمام مسیرهای حرکتی ساختمان مورد توجه قرار می‌گیرد.

از سوی دیگر، Schindler برای تسهیل فرآیند طراحی، یک ابزار دیجیتال تعاملی نیز ارائه کرده است که به طراحان امکان می‌دهد ترکیب متریال‌ها، رنگ‌ها و اجزای مختلف فضای داخلی آسانسور را به‌صورت هم‌زمان بررسی و تنظیم کنند. این ابزار به معماران کمک می‌کند تا طراحی آسانسور را دقیق‌تر با زبان معماری و فضای داخلی پروژه هماهنگ کنند.

در کنار این موضوع، سیستم‌های طراحی داخلی آسانسور به‌صورت ماژولار نیز توسعه یافته‌اند؛ به‌گونه‌ای که اجزای مختلف آن در طول زمان قابل به‌روزرسانی یا تعویض هستند. چنین رویکردی امکان تطبیق آسانسورها با نیازهای جدید ساختمان‌ها را فراهم می‌کند، بدون آنکه عملکرد اصلی سیستم تحت تأثیر قرار گیرد.

در نهایت، رویکرد Schindler بر این ایده تأکید دارد که تجربه حرکت در ساختمان تنها به فضاهای اصلی محدود نمی‌شود. حتی لحظات کوتاه جابه‌جایی عمودی نیز می‌توانند بخشی از روایت معماری باشند؛ روایتی که از ورودی ساختمان آغاز می‌شود و در مسیرهای حرکتی آن ادامه پیدا می‌کند.